گرگ ایام نفرسود بدین پیری

نبود راه سوی درگه ایقانش

کعبه مان عجب شد و لاشه در آن قربان

وای و صد وای برین کعبه و قربانش

هیچگه کند نشد پنجه و دندانش

نیست جز خار و خسک هیچ درین گلشن

شوره زاریست که نامند گلستانش