که بود راه سوی مسکن شیطانش

نیست جز خار و خسک هیچ درین گلشن

شوره زاریست که نامند گلستانش

چشم نیکی نتوان داشت از آن مردم

همه یغما گر و دزدند درین معبر

کیست آنکو نگرفتند گریبانش

راه دور است بسی ملک حقیقت را