شب و روز و مه و سالند چو اغصانش

گوی علم و هنر اینجاست، ولی بیرنج

دست هرگز نتوان برد بچوگانش

وقت فرخنده درختی است، هنر میوه

روح را زیب تن سفله نیاراید

رو بیارای به پیرایه عرفانش

نشود کان حقیقت ز گهر خالی