از گلبنی هزار گل خوش رنگ

رخسار خویش را نکنی روشن

ز آئینه دل ار نزدائی زنگ

چون گلشنی است دل که در آن روید

در هر رهی فتاده و گمراهی

تا نیست رهبرت هنر و فرهنگ

چشم تو خفته است، از آن هر کس