بیخود ز باده است و خراب از بنگ

سالک بهر قدم نفتد از پا

عاقل ز هر سخن نشود دلتنگ

تو آدمی نگر که بدین رتبت

گوهر فروش کان قضا، پروین

یک ره گهر فروخته، صد ره سنگ