پا در رکاب و سر به تن و دست در لگام

گر عاقلی، چرا بردت توسن هوی

ور مردمی، چگونه شدستی به دیو رام

کس را نماند از تک این خنگ بادپای

در خانه گر که هیچ نداری شگفت نیست

کالات میبرند و تو خوابیده ای مدام

دزد آنچه برده باز نیاورده هیچگاه