تو برج و باروی ملک وجود محکم کن

تو اوفتادی و این کاروان گذشت مدام

چو پای هست، چرا باز مانده ای از راه

چو نور هست، چرا گشته ای قرین ظلام

بهل که دیو بد آئین ترا دهد دشنام

ترا که خانه دل خلوت خدا بود است

چرا بمعبد شیطان کنی سجود و قیام