جفای گیتی و کجگردی سپهر بلند

بهل که دیو بد آئین ترا دهد دشنام

ترا که خانه دل خلوت خدا بود است

چرا بمعبد شیطان کنی سجود و قیام

اگر چه توسنی، آخر ترا نماید رام

بحرص و آز مبر فرصت عزیز بسر

بجهل و عجب مکن عمر بی بدیل تمام