مدار بیم ازین اسب بی فسار و لگام

زمان رنج شد، ای کرده سالها راحت

دم رحیل شد، ای جسته عمرها آرام

بمقصدی نرسی تا رهی نپیمائی

هر آن فروغ که از جسم تیره میطلبی

ز جان طلب که بارواح زنده اند اجسام

مگوی هر که کهن جامه شد ز علم تهیست