شبان بگوی که تا چشم پوشد از اغنام

به نیک جامه چو بیدانشی مناز که خلق

ترا، نه جامه نیک ترا، کنند اکرام

چو گرگ حیله گر اندر لباس چوپان شد

چو وقت کار شود، باش چابک اندر کار

چو نوبت سخن آید، ستوده گوی کلام

ز جام علم می صاف زیرکان خوردند