صبحدم اشک بچهر گل از آن بینی

نه سر و ساق بجا ماند، نه رنگ و شم

گر صباحیست، مسائی رسدش از پی

ور بهاریست، خزانی بودش توام

که شبانگه بچمن گریه کند شبنم

اندرین دشت مخوف، ای بره مسکین

بیم جانست، چه شد کز رمه کردی رم