جان چو کان آمد و دانش گهرش، پروین

بذل یک جوز کسی را نکند حاتم

به پری پر، که عقابان نکنندت سر

به رهی رو، که بزرگان نکنندت ذم

دل چو خورشید شد و ملک تنش عالم