گر چه عقل آئینه کردار ماست

عقل فرسوده است و در فکر سریم

روح را از ناشتائی میکشیم

سفره ها از بهر تن میگستریم

ما در آن آئینه هرگز ننگریم

گر گرانباریم، جرم چرخ چیست

بار کردار بد خود میبریم