پرنیان باف و تو در کارگه کتان

بی هنر گر چه بتن دیبه چین پوشد

به پشیزی نخرندش چو شود عریان

همه یاران تو از چستی و چالاکی

آنکه صراف گهر شد ننهد هرگز

سنگ را با در شهوار بیک میزان

ز چه، ای شاخک نورس، ندهی باری