بامید ثمری کشت ترا دهقان

آنکه صراف گهر شد ننهد هرگز

سنگ را با در شهوار بیک میزان

ز چه، ای شاخک نورس، ندهی باری

هیچ، آزاده نشد بنده تن، پروین

هیچ پاکیزه نیالود دل و دامان