این بیهنر آسیای گردنده

دی رفته و رفتنی بود بهمن

بی نیش، عسل که خورد ازین کندو

بی خار، که چید گل ازین گلشن

سائیده هزارها سر و گردن

ایام بود چو شبروی چابک

یا همچو یکی سیاه دل رهزن