زین کهنه سرای بی در و روزن

ایام بود چو شبروی چابک

یا همچو یکی سیاه دل رهزن

ما را ببرند بی گمان روزی

روغن بچراغ جان ز علم افزای

کم نور بود چراغ کم روغن

از گندم و کاه خویش آگه باش