روغن بچراغ جان ز علم افزای

یا همچو یکی سیاه دل رهزن

ما را ببرند بی گمان روزی

زین کهنه سرای بی در و روزن

کم نور بود چراغ کم روغن

از گندم و کاه خویش آگه باش

تو خرمنی و سپهر پرویزن