تو چنین گمره و یاران همه در مقصد

نشد آگه نه ارسطو و نه افلاطون

توشه ای گیر که بس دور بود منزل

شمعی افروز که بس تیره بود هامون

تو چنین غرقه و دریا ز درر مشحون

عامل سودگر نفس مکن خود را

تا که هر دم نشود کار تو دیگرگون