که می روید از آن سرو و گل و نسرین

همه خون دل خلق است درین ساغر

که دهد ساقی دهرت چو می نوشین

خاک خوردست بسی گلرخ و نسرین تن

مرو ای پیشرو قافله زین صحرا

که نیامد خبر از قافله پیشین

دل خود بینت بیازرد چنان کژدم