بر بلندی چو سپیدار چه افزائی

خفته را آگهی از خود نبود، آری

بال و پر چند زنی خیره، نمی بینی

که تو گنجشک صفت در دهن ماری

بارور باش، تو نخلی نه سپیداری

چیست این جسم که هر لحظه کشی بارش

چیست این جیفه که چون جانش خریداری