به که هرگز ندهی رشوت و نستانی

با خبر باش که بی مصلحت و قصدی

آدمی را نبرد دیو به مهمانی

نفس جو داد که گندم ز تو بستاند

دشمنانند ترا زرق و فساد، اما

به گمان تو که در حلقه یارانی

تا زبون طمعی هیچ نمیارزی