چو جهانیست وجود و تو جهانبانی

دیده بگشای، نه اینست جهان بینی

کفر بس کن، نه چنین است مسلمانی

چو نهالیست روان و تو کشاورزی

تو چراغی، ز چه رو همنفس بادی

تو امیدی، ز چه همخانه حرمانی

تو درین بزم، چو افروخته قندیلی