طمع زندان شد و پندار زندانبان، تو زندانی

اگر روی طلب زائینه معنی نگردانی

فساد از دل فروشوئی، غبار از جان برافشانی

هنر شد خواسته، تمییز بازار و تو بازرگان

یکی دیوار ناستوار بی پایه ست خود کامی

اگر بادی وزد، ناگه گذارد رو به ویرانی

درین دریا بسی کشتی برفت و گشت ناپیدا