ترا اندیشه باید کرد زین دریای طوفانی

یکی دیوار ناستوار بی پایه ست خود کامی

اگر بادی وزد، ناگه گذارد رو به ویرانی

درین دریا بسی کشتی برفت و گشت ناپیدا

به چشم از معرفت نوری بیفزای، ار نه بیچشمی

به جان از فضل و دانش جامه ای پوش، ار نه بیجانی

بکس مپسند رنجی کز برای خویش نپسندی