از این آرامگه وقتی کنی یاد

ترا آسودگی باید، مرا رنج

تو هم روزی روی زین خانه بیرون

ببینی سحربازیهای گردون

که آبش برده خاک و باد بنیاد

نه ای تا زاشیان امن دلتنگ

نه از چوبت گزند آید، نه از سنگ