شایسته فارغ آرمیدن

از پر سر خویش کرد بیرون

نالید ز درد سر کشیدن

دانست که نیست دشت و هامون

شد چهره زندگی دگرگون

در دیده نماند تاب دیدن

مانا که دل از تپیدن افتاد