خرم کسیکه همچو تواش طالعی نکوست

وقت سحر، به آینه ای گفت شانه ای

کاوخ! فلک چه کجرو و گیتی چه تند خوست

ما را زمانه رنجکش و تیره روز کرد

هرگز تو بار زحمت مردم نمیکشی

ما شانه می کشیم بهر جا که تار موست

از تیرگی و پیچ و خم راههای ما