پنداشت چینه ایست، بچالاکیش ربود

مرغی نهاد روی بباغی ز خرمنی

ناگاه دید دانه لعلی به روزنی

آری، نداشت جز هوس چینه چیدنی

چون دید هیچ نیست فکندش بخاک و رفت

زینسانش آزمود! چه نیک آزمودنی