روزی باین شکاف فتادم ز گردنی

چون دید هیچ نیست فکندش بخاک و رفت

زینسانش آزمود! چه نیک آزمودنی

خواندش گهر به پیش که من لعل روشنم

چون من نکرده جلوه گری هیچ شاهدی

چون من نپرورانده گهر هیچ معدنی

ما را فکند حادثه ای، ورنه هیچگاه