بهر جا خاطری دیدی شکستی

به نومیدی، سحرگه گفت امید

که کس ناسازگاری چون تو نشنید

بهر سو دست شوقی بود بستی

کشیدی بر در هر دل سپاهی

ز سوزی، ناله ای، اشکی و آهی

زبونی هر چه هست و بود از تست