تو بنشین در دلی کاز غم بود پاک

شدم اشکی و از چشمی چکیدم

ندیدم ناله ای بودم سحرگاه

شکنجی دیدم و گشتم یکی آه

خوشند آری مرا دلهای غمناک

چو گوی از دست ما بردند فرجام

چه فرق ار اسب توسن بود یا رام