زان آشتی و ستیزه کاری

افتاد و شکست کوزه آب

ژولید، چو آب گشت جاری

آن موی به از سمور و سنجاب

ماندی تو ز شبروی، من از خواب

با آن همه توسنی شدی رام

آنجا که طبیب شد بداندیش