گاهی نگران ببام و روزن

آن یک، پدر هزار مقصود

وین مادر بس نهفته فرزند

بس رنج کشید و خورد تیمار

بنشست برای پاسبانی

روزی بپرید سوی گلشن

در فکرت قوت زندگانی