فضل، خود همچو مشک، غماز است

این چه پر گوئی و چه شور و شر است

بی سبب گرد جنگ و کینه مگرد

که نه هر جنگجوی را ظفر است

علم، خود همچو صبح، پرده در است

چون بنائی است پست، خود بینی

که نه اش پایه و نه بام و در است