پهلوی جانان چو بیفکند رخت

رقص کنان بال و پری برفشاند

بیخود از این سوی بدانسو پرید

تا که بشاخ گل سرخ آرمید

مورچه ای دید بپای درخت

با همه هیچی، همه تدبیر و کار

با همه خردی، قدمش استوار