رنجه کن امروز چو ما پای خویش

روزی ما کرد سپهر آنچه داشت

سر ننهادیم ببالین کس

بالش ما همت ما بود و بس

گرد کن آذوقه فردای خویش

خیز و بیندای به گل، بام را

بنگر از آغاز، سرانجام را