بخود گفتا کازین شاخ تنومند

شد از باد خزان، برگی گریزان

میان شاخه ها خود را نهان داشت

رخ از تقدیر، پنهان چون توان داشت

قضایم هیچگه نتواند افکند

سموم فتنه کرد آهنگ تاراج

ز تنها سر، ز سرها دور شد تاج