ز جانسوز اخگری برخاست دودی

ز قمری پا، ز بلبل پر شکستند

برفت از روی رونق بوستان را

چه دولت بی گلستان باغبان را

نه تاری ماند زان دیبا، نه پودی

بخود هر شاخه ای لرزید ناگاه

فتاد آن برگ مسکین بر سر راه