چرا بی موجبی دادی به بادم

بخاک افتادنم روزی چرا بود

نه آخر دایه ام باد صبا بود

هنوز از شکر نیکیهات شادم

هنرهای تو نیرومندیم داد

ره و رسم خوشت، خورسندیم داد

گمان میکردم ای یار دلارای