که بر سر نیستش برگی و باری

مرا از خویشتن برتر مپندار

تو بشکستی، مرا بشکست بازار

کجا گردن فرازد شاخساری

نماند بر بلندی هیچ خودخواه

درافتد چون تو روزی بر گذرگاه