فکند بر گل خودروی دیده امید

خمید نرگس پژمرده ای ز انده و شرم

چو دید جلوه گلهای بوستانی را

نهفته گفت بدو این غم نهانی را

که بر نکرده سر از خاک، در بسیط زمین

شدم نشانه بلاهای آسمانی را