زمانه در دلم افکند بدگمانی را

به چشم خیره ایام هر چه خیره شدم

ندید دیده من روی مهربانی را

من از صبا و چمن بدگمان نمیگشتم

چنان خوشند گل و ارغوان که پنداری

خریده اند همه ملک شادمانی را

شکستم و نشد آگاه باغبان قضا