لیک روزی نگرفتندش دست

سوی همسایه پی نان رفتم

تا مرا دید، در خانه ببست

همه دیدند که افتاده ز پای

آب دادم بپدر چون نان خواست

دیشب از دیده من آتش جست

هم قبا داشت ثریا، هم کفش