روح بی پندار، زر بی غش است

هر که رفت از ره، بدین منوال رفت

ناگهان افتاد زیر پای پیل

هم کثیر از دست داد و هم قلیل

آتشست این خودپسندی، آتش است

پنبه این شعله سوزان شدیم

آتش پندار را دامان زدیم