تو ز یک راهی و ما از یک راه

ز سری، موی سپیدی روئید

خنده ها کرد بر او موی سیاه

که چرا در صف ما بنشستی

گفت من با تو عبث ننشستم

بنشاندند مرا خواه نخواه

گه روئیدن من بود امروز