لیک باز از غم هستی نرهید

چشمه بخت، که جز شیر نداشت

ما چو رفتیم، از آن خون جوشید

بینوا هر نفسی صد ره مرد

چشم چشم است، نخوانده است این رمز

که همه چیز نمیباید دید

یاره سبز مرا بند گسست