با عدوی خود، مرا خویشی نبود

از بدیهای جهان ترسیده ایم

بره گان را ترس میباید ز گرگ

گردد از این درس، هر خردی بزرگ

دعوت تو جز بداندیشی نبود

تا بود پائی، چرا مانم ز راه

تا بود چشمی، چرا افتم به چاه