هم ضیاع و هم عقارش می شمرد

روزگاری زان خوشی خوش میگذاشت

همچو جان نیکو نگه میداشتش

بهتر از لوزینه می پنداشتش

هر زمان گرد و غبارش می سترد

از نظر باز حسودش می نهفت

سر خیش میدید و چون گل میشکفت