گر بدامانش سرشکی میچکید

هر زمان گرد و غبارش می سترد

از نظر باز حسودش می نهفت

سر خیش میدید و چون گل میشکفت

طفل خرد، آن اشک روشن میمکید

گر نخی از آستینش میشکافت

بهر چاره سوی مادر میشتافت